De afgelopen tijd heeft er weinig nieuws over de aby's op de blog gestaan, vooral door het overlijden van Dole. Dit heeft toch even tijd nodig gehad en nog steeds moet het een plekje krijgen maar het leven gaat wel door.

Puk is sinds twee weken van de pil, ze mag eerst een keertje krols worden en de keer daarop gaat ze samen met haar partner uit logeren. Uit logeren? Ja omdat wij geen ruimte hebben maar ook het personeel van de pappa in spé, mogen ze bij een andere fokker logeren die wel ruimte heeft voor een romatisch onderonsje.

Madiba, zoals de toekomstige lover van Puk heet, is een hele lieve, grote knuffel c.q. machokater dus dat beloofd wat voor straks..... We zijn heel benieuwd hoe ze het samen gaan vinden en of Madiba weet wat ie moet doen en of hij en Puk elkaar leuk vinden. Een en al spannend dus.

Voor de rest gaat het z'n gangetje. Vanna haar darmen gaan redelijk op het moment, de isogel slaat redelijk aan, tenminste ze heeft niet meer zo vaak last dat ze lastig naar de bak kan. Gelukkig maar want niets is vervelender dan opstipatie hebben. Eem doet het ook lekker, hij rent, springt en slaapt. De jongen is binnenkort dan ook jarig en wordt 11 jaar!! We gaan er dan ook een feestje van maken! Tot slot onz Yaan, die is sinds ze geholpen is, een ontzettende knuffel geworden met een nog grotere fascinatie voor eten. Niets is veilig, zowiezo is niets veilig want Eem heeft ook ontdekt hoe hij de pan moet openen en helaas voor ons is al een keer onze rollade gepakt. Leren wel weer opruimen met het gespuis.

Het is even heel rustig geweest op onze blog maar het verlies van Dole is bij ons allemaal hard aangekomen. We hebben bijna 3 weken voor hem gevochten, ook zelf heeft hij daaraan meegedaan. Want klaar was hij nog lang niet, hij wilde nog zo ontzettend graag maar helaas heeft zijn lichaam hem in de steek gelaten. Het enige wat ons nog rest is alle herinneringen aan dit heerlijke ventje en de foto's van hem. We zullen hem nooit vergeten en hij zal altijd in ons hart aanwezig zijn.

Dole, in dierbare herinnering

Voor altijd in ons hart, Dole we zullen je missen

Het is weer maandag en we hebben een druk verpleegweekend achter de rug. Dole is afgelopen vrijdag toch nog een keer teruggeweest bij de dierenarts. Als je hem zag liggen, was het alsof hij echt pijn aan zijn buik had/heeft. Besloten is met de dierenarts om hem extra pijnstilling via injectie te gaan geven. Mijn zus heeft ook hiervoor een aanvullende instructie gekregen daar deze spuiten in de spier moet worden gegeven. Zo gezegd zo gedaan. We zien de knul langzaam opknappen, in de morgen tot een uurtje of één een hapje eten en daarna niets tot 's avonds laat waar hij weer begint met eten. Ook begint hij weer langzaam wat praatjes te krijgen maar het is nog wel heel sumier.

Vandaag is het de eerste dag zonder deze pijninjecties, kijken wat het gaat doen. Vanmiddag weer contact met de dierenarts om te bespreken hoe/wat. Denk toch dat een paar daagjes extra injecties wel goed is want vanmorgen wilde hij niet eten. Tja kwam ook omdat hij een spuitje novocam in de bek had gekregen. Denk dat hij dat ook wat minder prettig vond.

Al met al blijft het nog steeds sukkelen en veel tijd kosten om hem te verplegen maar we doen het met liefde. Mijn moeder is dol op haar ventje en iedere dag krijgt hij lekker warme kruiken en gaat ze gezellig bij hem zitten. Gisteren lag hij heerlijk op bed in het zonnetje en heeft hij ook heel even bij haar op schoot gezeten om te knuffelen. Hij gaat dus toch heel langzaam vooruit, tijd tijd en nog eens tijd kost het.

Het zijn spannende dagen geweest deze week en nog steeds. Dole is nog steeds heel erg ziek en nog niet opgeknapt. Het ging afgelopen weekend beter met hem maar toch uiteindelijk zette het herstel niet door. Hierop zijn we gisteren wederom naar de dierenarts met hem geweest om opnieuw een echo te laten maken. De dierenarts was heel duidelijk, er zat niets anders op om de knul open te gaan maken en dan maar te kijken wat er te zien was. We moesten wel rekening houden met een slecht scenario want je weet nooit wat je aantreft daar een echo niet altijd laat zien dat er kanker zit. Vol verdriet hebben we de knul achtergelaten in de professionele handen van onze dierenarts, pff wat viel dat zwaar. Want de kans bestond dat als het heel slecht eruitzak, ze hem niet meer bij kennis zouden laten komen.

Gelukkig kwam het verlossende woord, de kijkoperatie was goed gelukt, alles zag er goed uit behalve de aalvleesklier die duidelijk geïrriteerd/ontstoken was. Hier is een biop van genomen om op te laten sturen en ook allerlei bloed is weggestuurd voor onderzoek. De uitslag volgt over een week.

De knul is nu weer lekker thuis, bij aan het komen van alles. Want bijkomen moet hij zeker, hij is echt heel ziek en dat merk je heel goed. Hij krijgt momenteel iedere morgen pijnstiller en 's avonds via prikvorm antibraak c.q. antimisselijkheid om er voor te zorgen dat hij gaat eten. Mocht dit niet lukken dan moet hij zaterdag terug en wordt hij opgenomen om aan de zondevoeding te gaan.

Gelukkig had de jongen gisteravond al trek, en heeft hij zijn puddinglepeltje met eten opgegeten. Ook vandaag heeft hij al wat gegeten. Dat ziet er goed uit maar we zijn er nog zeker niet. Het is opletten met hem dat hij blijft eten en geen terugval krijgt. We houden hem dan ook angstvallig in de gaten want we willen nog lang niet van onze knul af. Het is een toppertje en een ontzettende schat die het verdient om voor te vechten en dat doen we zeker!

De laatste paar dagen staan in het teken van Dole, de blauwe aby van mijn moeder. De knul wordt dit jaar alweer 14 jaar. Dinsdag is hij mee geweest naar de dierenarts omdat hij veel spuugde en je aan zijn koppie zag dat hij niet lekker in zijn vel zat. Hij kreeg antibiotica en medicijnen tegen het spugen, wel de lichte vorm. Helaas werd het niet beter en bleef hij spugen. Daarom vrijdag wederom terug naar de dierenarts die toch een echo wilde maken want als hij maar spuugde kon er misschien wel een opstructie zitten. Het was echter vrijdag dus moesten we naar Zeist om daar een echo te laten maken. Zo gezegt zo gedaan, op weg van IJsselstein naar Zeist met een tussenstop van een uurtje in Utrecht voor een hapje eten thuis.

In Zeist heeft hij een echo gehad en omdat er iets was te zien, hebben ze direct een punctie genomen. Gelukkig was de uitslag goed, geen kanker maar wel een ontsteking van de aalvleesklier. Weer terug naar IJsselstein voor de verdere behandeling. Hij heeft een prik antibiotica gehad en een sterkere antimisselijkheid/spuug prik en tabletjes. Dole en tabletjes is alleen drama dus iedere dag een waar gevecht met mijnheer.

Zaterdag ging lekker maar zondag begon het weer minder te worden dus opnieuw vandaag naar de dierenarts. Nierwaarden zijn getest maar alles keurig in orde, conclusie dat hij waarschijnlijk niet genoeg medicijnen binnenkrijgt. Nu liggen er in de koelkast een aantal injecties klaar om iedere avond te geven aan de heer. Zuslief is gelukkig heel bedreven hiermee daar haar hond iedere maand een injectie krijgt ivm haar allergie. Ik heb me opgeworpen als assistent om de knul vast te houden zodat ze rustig de prik kan geven. Ben benieuwd morgen..................................

het is even wennen, de weblogpagina is veranderd. naast dat deze is veranderd ben ik zelf druk bezig met de website helemaal door telopen en te vernieuwen. een hele klus maar ja dan is hij straks weer helemaal top in orde.

met het gespuis gaat alles lekker. vanna heeft somsnog steeds last van haar darmen maar het gaat wel beter dan voorheen.

we zijn vorig weekend op bezoek geweest bij aiko en ami. ze zien er heel mooi uit ondanks dat ami een miepie is met eten. heb ook weer wat foto's gemaakt maar die moeten nog van de camera af. gaan we snel doen en dan plaatsen maar op de site.